When there is nothing to do, I tend to think a lot. I can't stop thinking about her. Right now, I want to call her to apologize and start to talk like we used to, but I can't. What should I do? do I just stay like this forever? If we love someone are supposed to we just stick to them till the end? I don't know, I have no clue. I am in misery. Why does it have to be like this? Why did I fail again? Why me? Why? Can I call her? Oh my...

Yeap, I didn't give up. I did it again. I didn't give up and did everything thing I could still I did not succeed. Isn't it perfect? When you don't try hard enough you get things easily and when you really want something, it disappear into air like a steam. I made her cry with my sad words, she wanted to see me go, I wanted to see her go. In the end, I left her as she watched me going while she was crying. That time I could not look back, I just could not. Some absolute force was pulling my neck from looking back. I am very regretful that I didn't look back or went back to wipe her pearl tears from her pitch black eyes. I am desperate now. My pride is astronomically big. I don't know why, should I, a student who barely has few things, have pride inside me? The blood that ancestors gave me is too strong. It prevented me from falling on my knees to beg women, except my dear mother.

I am so lucky that I have friends. In your hard times, friends are people who will cheer for you. However, sometimes even they can't help. I think too much that can't even realize what's going on around me for few times a day. Well, that's all for today.

Center

Every scar on my heart has their unique stories as if they are have different characteristics like people. Only same thing in each scar is that they are on a same surface. I'm experiencing quite a time in this world, I know I will think I was a little child back then when I read those posts. However, right now, I feel like I am kind of starting to grasp clinch of life. I knew everything won't go as I wanted, but I never really understood it. Each time I fall in love, I end up torturing my heart, bit by bit, slice by slice. Life was always been like this to me or should I say love, I don't really hate life or love and I have no objection to blame them. I just understood what they have been and what they are going to be in future.

Easy life only exists in book. Since, we can't exactly experience what the main character is going to through, it's just fancy words of total epic story of a man. I wish  we could experience from the books, but we can only get scars on ourselves from reality instead of edgeless words. These hardships ruin fancy dreams and they shatter like glass hitting a floor then scattering in every direction. Broken shards can't be glued, flown time can't be rewinded. How many dreams shattered like this before? Humankind has been fascinating drama yet only few got what they wanted. All in bets gone wrong 99% of the time but had they achieved happiness in the end?

Perhaps, accepting life as it is counts as giving in. However, I did not give up at all. I don't want to write great philosophical ideas or perspectives. I just want to find what I am feeling right now. I will leave things as they were and won't change a single dust on them. Loving women seems futile, they never appreciate love when they are pursued. As an undesirable man to the women I loved, I can tell that I wasn't their ideal man. Not just appearance but whole mind itself. Therefore, now I should stop running after girls, but slow down a bit and enjoy the scene where I exist. Love hasn't been favorable to me but one sunny day odds will favor me at least once in my lifetime. Should I prevail that moment, I guess, I will feel something I don't know. Right now I am feeling like I am the center of the universe that all things orbiting around me, I have no desire to change anything or get something, I just want to do what I have to do. Perhaps, this feeling might be called peace of mind.

Enough is enough

I saw you with the chinese guy in the gym doing stuffs. Pain seared through my throat to chest like a hard metal arrow. I felt like I've been losing and lost again. I guess, you were charming the guy with your warm familiar smiles and feeling the same feeling you've always had when you charm someone.

 But on the other hand, I was sort of glad that it made me realize where I was. A clown, that's where I lie in your life, therefore, I'm resigning my post for a greater good. I shouldn't have talked to you on that day. I should have packed my curiosity in my bag, and thinking you as a cheerful, spoiled girl from nowhere who is waiting for her prince to come. We could've headed to home right away, however, you brought up that damn film name and I fell right into your trap like a helpless rabbit. I was perfectly okay until we went to the swing. Why did you agree to go to the swing with a guy you've just met? I was living peaceful, dramaless life with desire to pick up hawt girls. You have nothing special yet you are fucking special.

Now, I had enough. You are already dead to me since you want to die so much. I am gonna fill my cup half full with useful stuffs instead of making it full with useless stuffs.

A dawn

Been a while. Being busy, sleeping during the classes to classes, going work, studying, going home, insomnia. My daily routine since August 27th. Met a couple of good friends who make me laugh, yet inside always all alone. Pretty girls around campus are unspeakables, instructors are passive aggressive dictators. Supervisors are rigid as rock, no heart but work has to be done. Life isn't quite easy as it seems and the sole silver lining during the chaos of my life thinks me as a friend. She put me into her friendzone collection just like she did to other poor lads. Selfishness, cuteness are on her business card yet everybody can't stop to being attracted to her as if they are an iron that can't help itself but to forced to pulled by a magnet.

Playing computer games seems pointless to course of life. Gamers themselves are agreed to think players should be 17-19, therefore, no country for old men  like myself. Quite negative thoughts about life, well that's what I have.

Starting from the good points, I am almost completely on my own, a salmon fish swimming against the current. Being normal as others seems boring since being odd front them feels boring. Again, all alone in the dark room with no one but my sadness, negative thoughts, lost words, and tortured heart. Yeah, I said good friends before, but where are they? aren't they supposed to call you up and hang out? I can't think of anyone that would invite me to come to their house.

Do you want to know what I want? I want someone that would never leave my side. I want someone who talks to me, complain about things and talk anything about life or whatever. It's already an autumn but where's my Autumn? The summer's gone, months ago, yet you deceive me as if it's still summer. Longing to rest but couldn't rest when it comes. Agony is deep. Did I blow everything myself? Perhaps yes, but still no second chance? Why are you being harsh to me? Am I wanting something too much? Can I have her this time? Don't you pity me? When did I had someone I want? I am gonna rise and shine soon so I wanna call this moment a dawn. I maybe pathetic human being, but when I have my goal, I am not at all.

He was a good guy

Things are going smoothly lately. I've found a place to live and leaving in 11 days which is fantastic. I know that I didn't really tried my hardest last 3 months but I've tried. Working is not easy especially when its down to hard construction work. Well, its over and became valuable experience as well as memories. I will try not to do it again, though, because it's not a thing everybody wants to do, at least myself.

Having a some kind of stupid thing going on with my friend. He was a careless guy. But since he came to states, he changed a lot. I don't know what influenced him that much but as I remember I've never seen him throwing away food. He never complained whether if it's salty, tasty or anything except the food is too little. Now, he's in different league. He threw away salty dinner which I made twice, but I ate it anyway because my mother taught me so. He doesn't eat food that have been 1 night. He even can't even say things straightly. Honestly, he doesn't respect me that much. But whatever, people change, but they shouldn't forget who they were. It's only 11 days so I don't really care. He's now unknown guy.

I can't say these to him because he has to realize it on his own. Not that I am afraid of it, it's just people tend take it critically when it comes to truth and, partly, he doesn't like to accept guilty. Well, I don't need that kind of friend, especially when they called best friend. What he likes to do is to do everything, like literally, for his girlfriend. I know what you're thinking "Oh, how sweet, he's not that bad guy but you suck." 

Well, I tell you one incident. Earlier this summer, when I arrived here, he and his gf's family and I went to someplace. During, that time, every time her parents asked her a question he jumped into front and answered instead of her. His girlfriend didn't had to tire her jaw muscle, which is extraordinarily sweet of him.

Well, I don't want to ill mouth about him. It's me who is sensible, I guess. Maybe, he's just love her that much and he started not to like bad foods and he became better than me so treating me like a hobo. I don't mind that. But I don't need a friend like that. I need a friend who takes me equally since I take them equally. At last, people come and leave in one life, therefore, why should I worry about that.

It is one of those days that people feel like everything is going wrong and hope for the best when it is the right time. My everyday work has stopped at least that's what they have told me. I suspect that they are working but not calling me because there are much little work left and they are doing it themselves which is unfair because I have a life like them too. But when it is about money, people tend to make selfish decisions depending on the situation. When I realized that I called another guy who used to gave me works to do. I offered me two days job, which I accepted gratefully since I there are only two weeks to left to leave this town.
I haven't found a place to live during the Autumn. But I have told my friends to find me one, because I couldn't find one through the internet even using Craigslist which is disappointing when something really needs can't be done. I guess, for now I am hoping for the best and preparing for the worst.
I have started to read "Perks of being Wallflower." I am very much into it so far. I might do the review when I'm done.

Roommate

Shit, I wanna throw my mouse and break everything. I just can't resist this. I can't find any place to stay in 17 days. I hope, I will find somewhere to stay. I can't just read books and do nothing, I did all I could now it's just I have to wait. I am on an edge right now. This is embarrassing.

Well, sometime later I would think it was such a trivial thing, but, god, this is not funny.

A little flashback

Struggle through the whole sea of life with torment, disease, apart, and tears could reward you in the end? Forget about happy ending, what's meaning of life and which one is the happiest moment? As I lived only few years comparing to any other 80s or 70s people, I could tell you that happiest moments were always in the past. Since I don't remember everything I left behind, I only recall few of them clearly as seeing someone's life through a glass.

Shabby little single studio apartment where dad, mom, my little sister and me lived was 3 blocks away from my school. Although, our family wasn't really enough to considered as middle class one, I have occasionally experienced hunger, though, I believe, mom experienced much of it. I don't remember when it happened exactly but I must have been neither very young nor old enough to cook like other people learn to cook. Dad was abroad to study and mom was working late as me and my sister had nothing to eat but core of the cabbage which is the hardest part of it so people usually throw it away. Since, my sister was crying from hunger, I cooked the hard cabbage like mom did, when I always see her while she was cooking in the kitchen where she taught me all she could and told me whom she wanted me to become. First put some oil in the brown pan and turn on the old stove which took almost half an hour to heat up, then put the sliced cabbages and put one spoon of salt with one glass of water then wait till the water evaporates. It must have been late Autumn because as I remember sun was down at 8 o'clock and I could smell chill from the windows aside from the delicious cabbage smell. When cabbage's done, I poured the it into 2 small cups which didn't really get full. Then I gave one of the cup to my sister and ate another one my own. It didn't taste bad but it didn't tasted good either, well, at least it shut her up and my headache from hunger lessened.

In the mornings, I usually got up at 7:00 am and prepare myself for the school till 7:30 and leave the house with 100 tugrug, which is a dime in US currency. I usually bought 1 apple and 1 gum each worth 5 cents. I ate the apple before the classes for the breakfast and chewed the gum all day because it make me feel less hungry with some tap water. I am not implying that my parents were irresponsible people, it's just what we could afford that time. A day wasn't that long for a boy like me who always in search for joy after long math lessons. Although, I had to look after my younger sister, I left her with girls, since I was careless, and went to play football or something that my alley friends could came up with. And in the evening, I sometimes did my homework or just watched TV with my sister while waiting for mom.

Now that I think of it, these days were very important because hunger never get forgotten from someone's mind and it also carries valuable memories. Mindless, miserable yet unknown, and happy days of my past. If I were to experience it again one day, I definitely would take the chance. What's the meaning of life? Well, one of the many meanings is to relive those priceless short movies in your mind with its blue feelings. Past always seem happy, precious and utterly tender because it would never happen again as humankind always keen to pursue the impossible and the perfection. Every struggle story should end up with happy ending? Since, my life hasn't ended yet, I can't give you the right answer. However, a farmer always harvest what he planted as a person always get what he deserves.

Well, occasionally.

Every now and then he fights himself during hardships of the life. Love was topic of them mostly as all spring youth should face the feeling of chest would burst open with a three single magical yet highly risky words. World itself could dangling on these words, these words are line of the hell and heaven. Once they released from  a locked chest in front of the right person, the one would gamble all its hope of creating a miracle. Lungful of air brings jolt to the nerves as sunshine would warm up anything out of the shade. One can never know when to fall in love and it might be waiting just around the corner of the any street in the any town or, should I say, anywhere.

However, waiting it would happen, perhaps, is not wise choice to make. One could end up anywhere since anywhere is the place where Love exists. 

Sometimes joyful movies or sentimental animations bring back the times when the one felt love. And anyone who would felt that way would want that they want to feel it again someday as children wants candies always.

But reality is... a hope... that love will be around the corner.

Struggle to the Happiness

I don't like to name things before it has done. Mainly, because I feel that it might end way too far from the name. Of course, one cant' know what could strike one's mind in due course of writing. Thus, everyone's life name can't be written before one has born. The one can end up everywhere, but, certainly, it can considered as a fate that has already written. Either way, I don't really care. Time only goes forward to prove that.

I don't really feel like writing right now, although, I wanted to write long time. I argued with my friend today about who should do house chores and his unbearable girlfriend who is not dedicated to him. And I watched Superman new movie which was silver lining of my fruitless day. Well, it wasn't completely fruitless.

I just realized that I had started 2 paragraphs with "I don't." Maybe, I am too careful about things. I am scared that I would call wrong decision or consequence. Why am I being such coward that can't tell things for sure? Did life make me so fragile that would shatter as wind simply blows or tick of a dust fell on my soul? I, personally, believe that one should make mistakes until one would face reality. BUT I don't wanna make mistakes, I just want to make big right decisions that would affect people to feel happy about their lives. I want to make world a better place.

Oh right, I just watched "Admission" film. And I received an understanding that lazy, unpassionate guy like me would never get accepted to these big universities which I would like to attend if I am possible. They accept only perfect students. Well, what I would say is that I will see if I can slip in someway and hope for the best.

 Life seems hard at this point, like nothing is sure even tomorrow. Insecurity feels as if I am rolling down the high mountain without any brake or something to hold on. Security and comfort feel like they are different words with same meaning. Am I relying on others too much and not believing in myself? I think so. My self-confidence is lost somewhere along the road. Until last May, I couldn't even ask girl's number that I would get rejected right on the place. But I did not which gave me some kind of self-conscious that I am not really a hunchback of Notre dame. I guess, life wasn't really serious until this point where I am not under control of my parents. I fully relied on them 100% which is shameful. I should have been more careful or not. Maybe most people feel this way when they face it. I was so dependent from my environment and even I do things without B plan, my parents still got my back. I didn't afraid of anything at all. But now I feel like I can't even change myself. Well, someone would tell me that I was very successful at my academics which is fortunate to me. But what if it was mere luck that guided me through those hard times? Should I rely on my mere luck? I wish I could. However, I am not superstitious about luck. I depend on preparations which makes me materialistic person even though I don't believe money won't buy happiness. But I should convince myself that it sure does make me feel safe.

Speaking of money, earning it is horrible. The one has to work 12 hours a day with 1 hour break at most. I feel dreadfully exhausted when I return. I want to do other fun things over internet but I can't. I am exhausted, my all energy gone for earning money that would reasonable cover my tuition fee, that I now think that earning a money through hard labor is just struggle to the happiness. I've never seen it from this angle. I merely thought that I am working for some other people which is terrible thing to realize.

I am so glad that I have written all these. Not just because I understood myself, but also speaking to myself feels quite useful times like this. It helps me to control and grasp my purpose. In the end, I decided to name this post as "Struggle to the happiness" which seems huge to write for likes of me and also it recalls the certain Will Smith's film. However, I just did it, therefore, I can make huge things in future that I would name it after I've done it, even though, it is painfully blurry right at this moment. What I have to do is that I have to stay employed and I merely have to try and believe in myself that I can do anything out of reach that I see I can't do, reasoning that writing this post or should I say essay was totally unbelievable thing to do in 30 minutes for me.

Summer

Fargo is killing me. When summer starts here, it drives me crazy. All familiar smells, stars, roads, grass remind me of my hometown. Le Fabuleux Destin d'Amelie Poulain's soundtracks are too sentimental to listen yet can not be stopped. Entire solitude of void in the chest filled up with sadness drop by drop. What if I can't get out of this sadness? One day sadness seems eternal. Never thought I would get attached with my friends here. Just kind of sad that I would never meet the people I met here again. I guess, it's just life. We say hello to somebody then say farewell someday. A person come to this planet with nothing and leaves with nothing but precious memories that would play in mind like record over and over again yet never be boring. 4 days to leave. I have come here with nothing now I am leaving with happy memories and knowledge.

Dawn

              I recall those grey, lone, lifeless, hopeless days yet so warm, miraculously hopeful, and enormous that my heart felt. Her scent... fills my petty lung with such a full of happiness which would make my feet lighter than ever as well as numb. Goddess-like eyes to stare all day exception of boredom. Such a bright adolescence guided times that should be cherished in my heart and soul until I die. The feeling of giving up everything for her, might of doing everything to see her smile, most daringly winning her heart. I, however, only did not do everything I could while blinded by my foul, momentary, big yet narrow pride.  I am to blame that she left forever from me in this poor isolated world. If only I had known to tell my pure pristine affections for her before she long gone to the world that exists in horizon, which I might not see ever in my life, I would not regretting till today. Nor time or trifles would make me forget her. Thus, I beg future would let me see her, although, it will be an yesterday after day and the grey days would never come again as river never flows backwards.



 Read slow while listening. Feel it.

3,17,2013

Унтах дөхөөд ирэхлээр л юм бичих онгод орох юм даа. Өглөөний 7 болж байхад үүр дөнгөж цайж байна. Өрөөний хэм ~20 градус, агаар шүүгч асаалттай дуугарсаар байх ба унтраавал согтуу гарын муухай үнэр үнэртээд бүр 7н доор юм болох биз. Хаврын амралт гэсэн 9 хоногийн 7г нь үр ашиггүй тоглож өнгөрүүлсэн бол үлдсэн 2 хоногт дара 7 хоногийнхоо шалгалтанд бэлдэв. Юутай ч сайн сайхныг хүсээд л, муу муухайг хэрхэн давахаа бэлдээд л сууна.

Америк боловсрол шал өөр юм. Монголынхтой ялгаатай тал нь Монголд 10 жилдээ шүүсээ шахтал хичээл үзээд их сургуульдаа олны урсгалаар явсаар байгаад төгсдөг бол энд 10 жилдээ өөрөө хүсвэл үхэтлээ явж байж нэртэй сургуульд орно эсвэл урсгалаараа явж төгсөөд их сур, коллежид орох жишээтэй. За тэр ч яахав. Энд ирээд бараг сүүлийн 5 жилд үзээгүй их юм мэдэж авч байх шиг байна. Зүгээр толгой руу мэдлэг юүлээл юүлээл мэдэхгүй юм байхгүй мэдэх юм байхгүй л болж байх шиг байна даа. Мартахгүй л юмсандаа, гэхдээ залхуу хүн уншихаасаа залхуураад мартах л байлгүй дээ гэхдээ санаж сурах бас өөр хэрэг шүү. Бага байхад ч ой сайтай болохоор найдаад л бичихгүй гүрийчихдэг байсан бол одоо мууджээ хөөрхий.

Энд ирээд 3 сар болчихсон гэхэд итгэхэд ч бэрх юм. Цаг маш хурдан, бүр маш хурдан өнгөрөх ба 5 дахиас 5 дахийн хооронд амьдрасаар үхэх юм шиг санагдаж байна. Өдөр бүр нэг хэвийн байх их уйтгартай гэхдээ өөр арга алга, надад мөнгө хомс олддог болохоор ажил хийхгээд өргөдөл бөглөтөл хариу хэзээ ч ирэхгүй юм шиг байна. Бүсээ чангалаад л үзээд л байгаа шүү, ээжээ. Бараг гэрийнхнээсээ анхны Америкт дээд.  боловсрол эзэмшиж байгаа болохоор бүгд надад их том итгэл найдвар бас хариуцлага хүлээлгэж байгааНаанадаж эцэг, эх, дүүгээ цаанадаж хэдэн ойрхон хамаатныхаа дүү нарыг татах эсвэл авч явах үүрэг надад байгаа, хийж чадах эсэхдээ эргэлзэж байгаа ч би 70 хувьтай чадна гэдэгтээ итгэлтэй байна. Мөнгө хүнийг танихгүй болтол өөрчлөх юм аа. 2 доллар дээр л үхчих гээд хүнээ байж байналээ, одоо яаая гэхэвдээ хямдхан хүмүүс хямдхан л шүү дээ. Ямартай ч би тэд нартай адилхан болж болохгүй ээ. Хүн хүнээ байх шиг муухай зүйл байхгүй, харамсалтай нь өөр арга энд олддоггүй юм шиг байна даа. Хязгааргүй хэрэгцээг хязгаартай зүйлээр хангана гэдэг худлаа болохоор тийм байх л даа.

Одоо муухай гэж бодож байгаа зүйлс маань жаргалтай ч байж магадгүй. Яагаад гэвэл зун найз дээрээ очиж ажил хийнэ. Мөнгө олж сургалтын төлбөрөө олох хэрэгтэй. Хүний тааллаар байдаг болохоор ажил хийнэ гэдэг үнэхээр амаргүй. Амархан юм хүсэлтэй нь биш дээ, нар гарахын өмнө харанхуй л байдаг. Тиймээс ЗАЛХУУГАА ДИЙЛЭХ хэрэгтэй байна. Үргэлж тэгж боддог ч бас хэцүү л юм. Гэхдээ би ЧАДНА өө, цөс ихтэй хүний хүү гэдгээ мартаж болохгүй. Би энд эрхлэх гэж ирээгүй, амьдрал үзэх гэж ирсэн. Идэх юмгүй ч хамаагүй тэсээд гарна аа. Хэзээ нэг өдөр би өөртөө тэр бүх зүйлийг хийсэндээ талархах цаг ирнэ. Би одоо л хичээх хэрэгтэй. Ганц одоо л хичээчихвэл би дараа нь сайхан амьдрах болно. Энэ бодлоор л тэтгэгдэж ирээдүйг давна. Маргааш өнөөдрөөс хэцүү байх болохоор үргэлж хичээх хэрэг гарах нь. Хөгшрөхгүй мэт явсан залуу нас 5 дахиас 5 дахын хооронд, ажил гэр, сургууль гэр 2-н хооронд явсаар дуусах юм шиг байна. Юу ч гэхэвдээ, би ингэж хэлдэг хүн биш ч гэсэн амьдрал ийм л байх ёстой юм байлгүй дээ.

Б.Чингүүний Be My Valentine богино хэмжээний киноны шүүмж

Валентины баяраар та бидний хүртээл болсон уг дэлгэцийн бүтээлийг үзэлгүй явсаар өнөөдөр цаг гарган үзэж ямар дүгнэлт хийснийгээ та бүхэнтэйгээ хуваалцъя гэж бодлоо. Б.Чингүүн найруулагч бидний дунд өөрийн бүтээлүүдээр бидний амьдралын бяцхан баяр баясгалан, уйтгар гуниг, үгээр илэрхийлэмгүй мэдрэмжүүдийг харуулж зарим нэгний өдрийг илүү гэгээлэг болгож байгаа гэдэгт эргэлзэхгүй байна. 17 минут үргэлжлэх уг богино хэмжээний кино залуу насны хайр дурлал хийгээд санаанд оромгүй эргэлтийг гайхалтайгаар харуулжээ. Гэвч энэхүү кинонд бага зэргийн логик алдаа гарсан эсвэл би л ойлгохгүй байгаа зүйлээ мөн хэрхэн нөлөөлсөнийг доор сийрүүллээ.

Эхний хэсэгт гол дүрийн залуу Анар буюу жүжигчин Наранмөнх хамтран амьдрагч охин Ананд буюу Энэрэлээс хайрын зөвлөгөө авч байгаагаар эхлэнэ. Анар "Найз охиндоо жинхэнэ романтик үдшийг бэлэглэмээр байна" гэж хэлэхэд нь аль хэдийн найз охинтой бөгөөд Валентинаар ямар бэлэг барихаа мэдэхгүй байгаа гэж ойлготол түүний ярианаас нь найз охингүй болж таарч бараг огт танихгүй охинд бэлэг барих гэж байгаа нь тодорхой болов. Анарын санаагаар бол төгс романтик үдэш хайртай охиндоо  бөгж өгөөд "Чи миний Валентин болооч" гэж гуйх юм байх, ерөнхийдөө бол их сайхан санаа, гэхдээ бараг мэдэхгүй охиндоо гэнэт бөгж бариад Валентин болооч гээд чичирчихвэл бас сонин л доо. Мэдээж хэрэг нөгөө хайртай охин нь (Spoiler Alert) хамтран амьдрагч танхил охин болж таарсанд их баяртай байлаа.

Өөр нэг тархийг минь гашилгасан зүйл бол Мобикомыг рекламдаж дараахи, урьдчилсан болон хос дугааруудыг танилцуулж байхдаа "Дараахи төлбөрт бол чи бид 2 шиг энгийн оюутныг тоохгүй" гэсэн өгүүлбэр юм. Миний санахын жилийн өмнө буюу намайг оюутан байхад зайсангийн тансаг цагаан харшид өрөө хөлсөлдөг энгийн дундаж амьдралтай оюутан лав би мэддэггүй байсан ба бүр зүүдлээ ч үгүй. Хачирхалтай нь манай 2 энгийн дундаж амьдралтай оюутнууд маань Валентины өдөрт зориулж нэртэй салон орж бараг л бүх төрлийн үйлчилгээ хийлгэж, үнэтэй бөгж, брэндийн хувцас худалдаж авах нь тэр. Энэ явдал болсны дараачаас эхлэн магадгүй би буруу бодсон байх залуу нь баян айлын хүүхэд байж болно шүү дээ гэж бодтол үгүй юм аа. Гудамжаар Анандыг дагуулчихсан хөлийг нь өвдтөл алхуулж байгаа харагдлаа. Ядаж такси барьчмаар юм даа. Хэрвээ Анарыг энгийн дундаж айлын, чөлөөт цагаараа цагийн ажил хийдэг оюутан гэж авч үзвэл бас их Но-той. Оюутны цагийн ажил үсрээд л 400 000 цалинтай, дараачаар 9 дүгээр сараас авч эхэлсэн 2 дугаар сарынхыг оруулаад 6н сарын 70 000-г нэмбэл, тэр том байрны сар сарын түрээсүүд болон амьдрах өртөг нийлээд бүр яг таг нэмж хасахгүй байсан ч бас л эвгүй тоо гараад байгаа юм.

Одоо тоо бодохоо больж тархиа жаахан амраангаа хүмүүсийн сэтгэхүй болон нийгэмд энэхүү бүтээл ямаршуу ойлголт төрүүлж байгааг авч үзье. "Хариутай бол бариутай" энэ үг уг киноны өөр нэг нэр нь. Тусалсны хариуд заавал нэг юм хийх ёстой. Манай эцэг эх болон настай хүмүүс тус гэж хариу нэхэхгүй, сайхан сэтгэлийн үүднээс хүний төлөө хийсэн үйлдлийг хэлнэ гэсэн школоор намайг хүмүүжүүлсэн. Тэгтэл энэ 17 минутанд заавал хариу авахгүй бол бүр хөдөлж өгөхгүй нь ээ. Нэгдүгээрт "Чамд тусалсаны хариуд чи энэ сарын байрны мөнгийг төлөөрэй" гэсэн утга гарч ирэх ба дараачаар бүр цайрчихсан "Чамд мөнгө хэрэгтэй юу?" гэдэг юм байна. Нэг сонин зүйл ажиглагдсан нь нөгөө Анараас мөнгө авч Анандааг шулж байгаа найз нь харьцааны соёл жаахан дутмаг бөгөөд асуусан асуултанд "Мөнгө хэрэгтэй бол юу гэж? хэрэггүй бол юу гэж?" гэж хэлж байхыг хараад "Албатай юу" гэж хэлмээр. Ингээд л хөөрхий энэ нийгэмд "Хөдөлвөл хөлс" гэсэн сайхан уриаг бидний дотоод ухамсарт маань данхнаас цай юүлж байгаатай адил тонгойлгоод л хөнгөхөн гэх чинь хийгээд өгчихөж байгаа юм.

Бас нэг гайхалтай шинэлэг зүйл харуулсан нь хайраа илчилвэл алгадуулдаг гэсэн ойлголт. Анар 10 жилдээ нэг од охинд хайраа илчилсэн захиа өгөх гэтэл нөгөөх нь тас алгадаад эргэж ч харалгүй яваад өгөх юм гэнэ. Хэзээ ч, бүр хэзээ ч, ядаж захиаг нь уншаагүй байж бас хайрын захиа гэж гадарласан ч гэсэн юу юуны духанд хүрэлгүй алгадаад явах охин байдаггүй л байх. Зүгээр таалагдаагүй бол ядаж муухайгаар доромжлоод ч болтугай хэлээд явчих биз. Дараагаар алгадуулж үлдсэн манай залууг өөр хөвгүүд хараад шоололдон инээх нь үнэний ортой ч гэсэн ийм юм үзсэний дараачаар 10 жилийн хөвгүүд таалагдсан охиддоо хайраа илчилэх нь юу л бол.

Хайртай охиноо баярлуулахад эсвэл өөртөө татахад бүх юм төгс төгөлдөр байх ёстой гэсэн ухуулгыг Б.Чингүүн их сайн хийж чадсан гэж би хувьдаа дүгнэж байна. Өөгүй сайхан салоноос гарч ирсэн царай, үс, болон үнэтэй бөгж, тансаг вино, дэгжин хувцастай байж л та эмэгтэй хүнийг өөрийн болгох болно. Уул нь охидоос сонссоноор бол хөгжилтэй, ухаалаг, цэвэрхэн хувцаслачихдаг, мөнгөгүйгээ зарлаад байдаггүй, мөнгөөрөө зодоод байдаггүй эрчүүдийг илүүд үздэг юм байналээ хэн мэдэхэв дээ би буруу сонссон юм байлгүй.

Эцэст нь дүгнэж хэлэхэд манай кино урлаг хөгжиж Болливудын дундаж киноноос дээр кино хийдэг болсон ч жаахан логик буюу эрүүл ухаанаар юмыг дэлгэцнээ амьдруулвал үзэгч бидэнд илүү ойлгомжтой хүртээмжтэй байх болов уу. Шүүдэрцэцэг бичсэн юм шиг үлгэрийн гэмээр уг богино хэмжээний кино нь дээр дурдсан авцалдаагүй зүйл гэхээс илүү хайр сэтгэлийг харуулахыг зорьсон нь амжилттай болжээ. Магадгүй та намайг хэт их шүүмжиллээ, юу ч мэдэхгүй юм байж гэх байх л даа гэхдээ хэтэрхий төгс гэж хүмүүсийн бодож буй бодол бидэнд худал мэдээлэл өгч байгаад харамссандаа бүр цаашилбал сэтгэхүйд нөлөөлсөнөөр бидний амьдралд нөлөөлөх учир хэт шүүмжлэлттэй хандлаа.

Misunderstanding

Before I begin all this stressful pitiful words, I must say that I love my parents.

Love reaches us from unknown every angle of the life. Perhaps, I am young and silly enough to miscopying what the true love is. I am, free as well as witty without a handful of wealth, a man or maybe a child. Loving such fool like me, mother, you must be the saint from god. I am truly sorry if I ever disappointed you. However, believe this I am not a perfect man which you think of me, father. I am too stupid to not understand how much you love us. Mother and you gave life to us but I maybe can not achieve or reach where you two want for us. But trust me, I am not desperate and done. I have time to prove myself, I have dream to create. I know that time is too short and death is close enough. I am sorry that I misunderstood you yesterday, mother. You only wish good for my sake yet I am such fool to reflect it with an anger. I will master myself one day and I hope it is worth to wait though it takes long time. I will reach as far as I can get and take my sister with me. 

Догшин үүл

Цэлмэг тэнгэрт хөвөх үүлс юутай жаргалтай. Хөвсгөр цагаан хонин үүлс цэнхэр тэнгэрийг чимдгийн адилаар цэл залуу насны минь дурсамжийг хар багын явдлууд чимнэ. Дуугаар хөглөгдөж, шүлгээр яруусан байх балчир насны минь мартагдсан, мартаагүй олон найзууд дунд жирийн л нэг айлын жирийн л нэг хөвгүүн шилжиж ирж ахан дүүс болов, нууцаа мэдэлцэж цаг хугацааг хамт олуулаа өнгөрөөсөөр өнөөдөр 10 жил гаран болжээ. Гэнэн цовоо тэр хөвгүүн гэмгүй нэгэнд хор хүргэдгүй, гэмт этгээдэд өстэй ч хамт олны ачаар дарж чадсан, атгаад цацсан олон шагайны морь болж буудаг одтой хүү байсан юм. Хэнийгээ ч бид гадуурхадаггүй байлаа, хэнийг ч илүүд үздэггүй байсан.Төгсөөд салах амаргүй давааг та бидэнтэй адил гунигтай үдсэн ч амьдрал бүгдийг өөрчлөх юм аа, андыг минь хүртэл үлдээлгүй дайрчээ. Махан биеийг нь бид хараад л танина, мансуурсан бодлыг нь бид хэзээ ч танихгүй. Хөвсгөр цагаан хонин үүл, догшин борооны үүл болчихжээ. Толгод дээр гарсан жаахан өндрөө, толгой эргэм өндөр гэж андуурчээ. Үеийн биднийг өвсийн чинээ харж, үнэндээ өөрөө өвснөөс дор болчихжээ. Цагаан хонин үүлсээс дээр хөвөх борооны хар үүл гэж байдаггүй юм. Цаг цагаараа байдаггүй юм анд минь, цагаа болхоор биднийгээ гэж ирэхвий дээ, илүү өндөрт бид хөвж байхвий дээ. Одоо чи намайг ойлгохгүй ч, орчлон чамд ойлгуулаад өгнө өө. Бузар муухайгаа бороотой үдээд, буцаад бидэнтэйгээ цэлмэг тэнгэрийн нэгэн өндөрт хөвөх хонин цагаан үүл, цээлхэн нугын жигд ургасан салхинд сэвэлзэх ногоон өвс болох болтугай.

Жинхэнэ хайр

Олон удаа тоогдоогүй, жинхнээсээ үерхэж ч үзээгүй, хайрлуулахаараа айгаад зугтдаг над шиг хүн бусдад хайр заах нь тэнэг хэрэг биз. Ямартай ч өчигдөр "Ларс болон жинхэнэ эмэгтэй" гэдэг кино үзэв. Киноны үйл явдал Амеркийн жижигхэн тосгонд өнгөрөх ба ганцаардмал ахынхаа гэрийн гаражинд амьдардаг эр ганцаардлаас болж интернетээр зардаг Бианка гэж нэрлэсэн хиймэл хүүхэлдэйг амьд гэж харан ярьж, сонсож, хайрлаж, хайрлуулж байгааг харуулна. Ах нь санаа зовж эмчид үзүүлэх авч эмчлэх тодорхой арга байхгүйг хэлнэ. Ерөнхийдөө эхний хэсгийн утга санаа нь тосгоноороо манай хүнийг тоохгүй байсаар эцэг эхээ алдсан, ах нь гэрээсээ явсан болохоор ганцаардсаар хиймэл хүүхэлдэйг амьд мэт харах хүртлээ явсныг үзүүлнэ. Энэ киноноос үзэхэд хүн бие биетэйгээ ойрхон байх тусам холдож хөндийрдөг харин хол байхаараа нэг нэгнийгээ илүү сайн мэддэг болжээ. Өнөөдөр та хажуу айлын хүнийхээ зүсийг л таних байх танд тэрний юу хийж байгаа, юу идэж байгаа, яаж байгаа нь огт хамаагүй та л өөрөө болж байвал боллоо. Харин нөгөө талаас хөдөө хээр 5км -н зайк амьдардаг байсан бол бараг тэднийх хэдэн малтай, хэдэн хүүхэдтэйг та мэдэж, хүнд зүйл тохиолдвол туслахад та бэлэн байна.

Хүн хүнээ хайрлахаа байчихсан сонин ертөнц. Яагаад? Магадгүй хариулт нь энгийн байж магад. Та өдөр болгон бууз идээд, бууз хараад байвал та мэдээж уйднаа даа. Өдөр болгон хүмүүстэй харьцаж, цаг тутам хүмүүсийн дунд байсаар хүн болгон нэгнээсээ уйдчихсан. Буузыг хоол гэж харахгүйтээ адил хүнийг хүн гэж харахгүй."Амьддаа бие биеэ хайрла" гэдэг үг ийм капиталист төвлөрсөн нийгэмтэй газар огт хэрэгжихгүй мэт. Таныг гудмаар алхаж байхад замын эсрэг талд явж байсан хүн бүдрээд унавал та лав очиж туслахгүй дээ, бараг хажууд нь алхаж байсан гарууд инээгээд өнгөрнө.

Материаллаг үзэл ноёлсон одоогийн нийгэмд жинхэнэ хайрыг олоход бас их хэцүү болсон. Урьд нь ч тэгээд хүн амьдралдаа нэг л удаа гэрлэдэг байждээ. Залуус баар савнаас хөнгөхөн жаргал хайж, охид бүсгүйчүүд машин тэрэг харж, суусан хойноо өөрийгөө зовоохгүй хэрнээ элбэг хангалуун амьдралыг бодох болсон нь нууц биш юм. Гагцхүү ийм үед бид яаж жинхэнэ хайрыг олох вэ? Яг үнэндээ надад хариулт нь алга. Яагаад гэвэл сайхан хосууд гэрлээд хүүхэдтэй болоод амьдрал дээр гархаараа салчихдаг эсвэл нэг нэгнийгээ хуураад алга болдог нөгөө талаас "Би чамд хайртай" гэдэг үг 3хан болзооны дараачаас хэрэглэгддэг болчихсон болохоор их бууз, их хүн, их хайр идэж, харж, сонссоор байгаад үнэ цэнээ алдчихсан.
Хайр гэдэг үг буюу Love нь латин хэлнээс гаралтай "Хүсэх" гэсэнтэй утга дүйх үг юм. Тархинд химийн урвал явагдаж эсрэг заримдаа ижил хүйстэндээ татагдаж мууг нь сайнаар харж сайныг нь хамгийн сайхан болгож харааны талаас нүдний өвчин, сэтгэл зүй талаас мэдрэлийн согог гэхэд хэлсдэхгүй. Хамгийн аймар нь маш хурдан эсвэл удаан болж өнгөрч болох ба эхэлсэн юм дуусдаг хойно химийн урвал явагдаж, хэрэгцээгээ хангаж, хүслээ биелүүлснийхээ дараа "Хүсэх"ээ байж мууг нь муу болгож сайныг жирийн л сайн болгож харсны дараа буюу өвчин эдгэхэд аль хэдийн гэрлээд, хүүхэдтэй болоод амьдралаа эхлүүлчихсэн байдаг. Харамсалтай нь энэ байдлаас гарах гарц буюу бөгж алга болгодог шид байхгүй бас цаг хугацааны машин хараахан бүтээгдээгүй байгаа болохоор өөрийн гэж цоллож, бөгжөөр медал зүүлгэсэн хүнтэй ч өөр нэгнийг "Хүсэх" болж цаашлаад мэдсээр байж мэдрэлээрээ СЕГА-даад л явдаг.

Хамтдаа аз жаргалтай удаан амьдарч байгаа хүмүүс яаж бие биенийгээ хууралгүй, хайртай байсаар байгаа юм бэ гэж асуух байх. Тэдэнд ч гэсэн бие биенийгээ "Хүсэх"ээ байсан үе байсан гэхдээ тэдний ухамсар социализмээс болоод илүү хаалттай эсвэл Монгол хүний уужим ухаантай болоод илүү холыг харсан нээлттэй байсан болохоор ч тэр үү "Хүсэх"ээ байж өөр хүнийг "Хүсэх" тэр мөчид өөрийгөө ялж, биеэ барьж, хүслээ удирдаж чадсан тийм хүмүүс өнөөдөр хөгширтлөө хамт байгаа юм. "Хайр" гэдэг үгийг "Ойлгож, хүлээн зөвшөөрч, хамт байх" гэсэн мэдрэмжээр орлуулж болно. "Хүсэх" дууссаны дараа "Хайр" эхэлдэг гэж хэлэх гээд байна л даа. Өнөөг хүртэл хамт байгаа гэр бүлийн 2 хүн амьдралыг давахад сайн хайрт биш сайн хань хэрэгтэй гэдгийг ойлгож чадсан хүмүүс гэж ойлгож болно. Тэд хамгийн гол нь бие биесээ төгс биш гэдгийг ухаарсан хэдий ч нэгэн хүн шиг болж чадсан нь хамгийн гайхамшигтай нээлт юм. Хүний хэрэгцээ хязгааргүйн хэрээр хүний "Хүсэх" ч бас тоо томшгүй олон болохоор өнөөдрийн сайн хайрт, дараа нэг өдөр жирийн нэгэн болж өөр нэг сайн хайрт гарч ирэх хязгааргүй цикл явагдах нь мэдээж. Тиймээс уйдхаараа л ажилаасаа гарчихдаггүйтээ адил "Хүсэх"ээ болихоороо л салж сарниад жаахан хүүхэд тоглоомноосоо уйдхаараа шиддэг шиг аашлах нь зохистой зүйл мөн эсэхийг та өөрөө шийдээрэй.

Эргээд кинондоо ороход төгсгөлд нь мань хүний галзуу гэдгийг тосгоноороо мэдэж хиймэл хүүхэлдэйг жинхэнэ хүн мэт хотынхон аашилсаар нэг мэдэхэд мань залуу өөр жинхэнэ бүсгүйд дурлаж өнөөх хиймэл хайртыгаа далд ухамсар нь үхүүлхээр шийдэж өвчин тусгаж үхүүлсний дараа жинхэнэ бүсгүйтэй үерхэснээр кино дуусна. Гол санаа нь мань хүн ганцаардлаас гаргасан Бианкатайгаа жинхэнэ хүмүүсийн дунд орж, нийгэмшиж, эхэлснээр далд ухамсар нь цаанаасаа хиймэл хүүхэлдэй бус жинхэнэ хүмүүс илүү болохыг мэдсэнд учир оршино. Өнөөдрийн нийгэм хэдий хүмүүс 50см ханаар зааглагдах ч оюун санаа нь бие биедээ хүрхээргүй хол оршиж нэг ёсондоо хиймэл хүмүүс дунд амьдарч байна байгаа учир ганцаардалд дунд амьдарч, ажиллаж, хөгширч байна. Дашбалбар ахын хэлсэн үг хэрэгжихээсээ өнгөрсөн гэж бодож болохгүй ба өнөөдрийн хүн ганцаардлаас гарахад бусдыг хайрлах гэсэн цор ганц гарцаар гарна. Гэхдээ "Амьддаа бие биеэ 'Хүсэх'" бус "Амьддаа бие биеэ хайрла" юм.