Шүлэг зохиосон нь

Өө нэг балай кино үзсэн чинь бичихгүй бол нойр хүрдэггүй. Одоо яаая гэхэв дээ, бичиж л орхилоо. Дараа хараад санах байлгүй дээ.


Чамд хэлэх гэсэн бүх үгээ усаар би дарууллаа
Тэвчээр, зориг, айдас аль нь болохыг би мэдэхгүй
Үхсэн зүрхээ өөртөө хадгалъя тэгэх үү
Үнэхээр чи минь л жаргалтай байгаарай

Нулимсыг чинь дэвтээсэн алчуур чинь би болохсон
Хацраар урсах гашуун дуслыг асуулгүйгээр би амтлана
Уурлавал цохих дэр чинь би болохсон
Дуу ч гаргалгүй бүх зүхлийг чинь би шингээнэ

Гагцхүү чи л инээгээрэй, дуулаарай, цэнгээрэй
Энэ л сүүлийн хүсэл минь байх болно
Өвлийн хүйтэнд даарах вий дээ
Зуны халуунд нарших вий дээ

Аяга усаар сэтгэлийн галаа би унтраалаа
Нэгэн цагт жаргашгүй зул байсан юм шүү сэтгэл минь
Үүнийг уншаад нулимс бүү унагаарай
Үүрд хажууд чинь байж чадахгүйд бас уучлаарай.

... Гэснээс их хүйтэн байна шүү. Царайлаг биш царайд дурласан, сайхан биш охинд сайн болсон, муу хүнд хайр зарласан, эцэст нь өөрөө шархалж үлдсэн нь би л байх шив дээ.

The end of the misery

Today 9th of November 2012, 5:00 am in the morning. Few hours ago, it had all ended. One and half year of effort, 18 months of dream, or should I say delusion has ended. Surprisingly, though, I do not specifically feel agony, but calmness and acceptance. I won't say I have lost, but it is true that I defeated once again to life itself. I might have been cowardish to take steps or was not sharp enough to think through whole situation. However, even though I got bluntly refused, I am not sad nor regretting.

Perhaps, I have been through this moment before, and heart itself preventing my mind to dive down into the bottom of the bottomless sea of misery. She was a beauty, unarguably, but we were not meant for each other, I guess. I won't regret what I have done, although, it is plain a loss, I see it as a triumphant acceptance of a gentleman. The experience may lighten my path and open my eyes. I love you but I don't need you, I, hope, you will live happy as now in future. Goodbye, best of luck.