Битгий унш.

Хавар болох нь ээ. Дулаахан өдрүүд ойр ойрхон айлчлах боллоо. Хүмүүс хосоо олж синдром нь хөдлөөд л. Ай амьдрал гэж... хэцүү ч юм шиг, сайхан ч юм шиг сонин зүйл юмаа. Сүүлийн үед улам л дотогшоогоо болоод байх юм. Юм дуугармааргүй нэг л сонин. Ээж намайг гэсэндээ өдөр болгон л үглэх юм хөөрхий, даанч би гэдэг хүн чинь зөрүүд, залхуу, тэнэг юм болохоороо сайн ойлгохгүй өнөөдөр л сайхан байвал болох юм шиг санаад л эргүүтээд суух юм даа. Одооноос энэ байдлаа сайхан засъя даа гэж... "Өнөөдөр бол ирээдүйн эхлэл" гэж Эйнштэйн хэлсэн байдаг юм хойно заасан замаар нь л явждээ.

Би дандаа мөрөөдлийн тэр ертөнцдөө амьдарсаар ирсэн, мөрөөдөл бол миний салшгүй нэг хэсэг. Гэхдээ юм бүхэн сайн муу 2 талтай болохоор би ч агаар дээр л хөөрөөд яваад байх шиг байна даа. Хэн нь ч билээ"хүн алдаагаа мэдэж байхад тэр нь түүнд гай болдоггүй" гэж хэлсэн юм гэнэлээ, хаанаас ч юм тэгж уншиж билээ. Залуу хүн байна алдаж онох зүйл байлгүй л яахав, гэвч мэдсээр байж алдах уу? Ер нь бол дандаа л мэдсээр байж алддаг, өөрийгөө магтсан юм бишээ. Угаасаа л ойлгомжтой байдаг гэх юм уу даа. Хэрвээ энэ чигээрээ мал юм шиг мэссэнжэрийн манаач хийвэл ирээдүйд наанадаж 2 идэхгүй хоосон хонохгүй өдрийнхөө талхныхаа мөнгийг олдог болно цаанадаж гуйлга гуйж эцэг эхийхээ гарыг харсан хүн болно. Хэн ийм зүйл хүсэх бэ дээ, уул нь залуу хүн байна эрч хүчтэйхэн шиг л ажилаал сураал баймаарсан. Гэвч би гэдэг хүн одоо яачихсан юм байгаан сайхан комьпютерийн ард заларсан амьд бурхан. Хийсэн гийгүүлсэн юм гээд онцлоод хэлчих юм байна уу дөө, чааваас... Нэг л хэвийн идэвхигүй амьдрал.

Хорвоо уужим юм болохоороо элдвийн хүмүүстэй таарах юм даа. Хэнээс ч нууцаа нуудаггүй хүн гэж байхад хэнд ч нууцаа хэлдэггүй нэгэн байх юм. Амаа хамихаж суръя даа, алсдаа хэрэг болохгүй эд болохоор. Хаана хүн инээж, чарлана би л тэнд эргүүтээд байж байх юм. Дараа нь бодоод би тэнд тэгж хэлж л байдаг бас л болоогүй л байна даа гэж бодох юм. Нэг сайхан аавын алганы амт дутаад байгаа юм болов уу? Аав ээж 2-г ч хувийн асуудалдаа халдаахаа байсаан, чааваас уул нь муу хүүгийхээ төлөө л хэлж байгаа юмсан, даанч ойлгох ухаан дутаад л байна даа.

Энэ удаад сайхан толгой холбож уран сэтгэж бичсэнгүй, бичээд байхаар сэтгэл ч төрсөнгүй. Урьд нь бичсэн юмнуудаа хараад өөрөөрөө хаяа бахархах юм гэхдээ томчуулыг яаж ч гүйцэхэв. Пессимистик хүн болж төлөвшөөд байх шиг байна даа, аяандаа гайгүй болох байх гэж хараад суултай нь биш дээ. Хичээлийг бол гаргаахгүй л хийчих юм гэхдээ амьдралыг яаж хичээлтэй зүйрлэхэв. Хайрлаж дурлаад л суумаар насан дээр ийм ч юм бодоол явж байх гэж. Тэгж бодлоо гээд харсан охиндоо хайр зарлаад гүйлтэй нь биш, харахад сайхан охидууд байх ч хайрлахад сайхан охидууд байдаг юм шиг санагдаж эхэлсэн. Тэгж явтал нэгэнд нь сайн болох байлгүй дээ, яараад юу хийхэв.

Ойрын төлөвлөгөөнд цагын ажил орсоон, одооноос биеэ сайтар дааж сурахгүй бол энэ 2 минь дандаа хажууд байх биш, ядаж л халаасныхаа мөнгөө өөрөө олчихдог болоё доо. Хүний амьдрал гэдэг сонион... уурлах, ухаарах, уйлах, инээх, тэнэглэх, алдах гээд л явж өгдөг хорвоо. За нэг л их юм мэддэг хүн шиг биччих вүү дээ, хэдхэн хүн уншдаг болохоор гайгүй байлгүй дээ.